Een makkelijke loslaatmethode leren?
Direct Toegang
X
Een makkelijke loslaatmethode leren?
50% Complete
Doe mee, test de loslaatmethode uit en ervaar de positieve resultaten!

Page content

Loslaten van een borderliner

Loslaten van een borderliner

Das een lastige. Loslaten van een borderliner. Iemand met borderline kijkt op een hele andere manier tegen alles aan als iemand die geen borderliner is.

Daar valt heel moeilijk mee te leven. Bedenkt wel dat het voor hun ook heel moeilijk is om met zichzelf te leven.

Bij borderliners is het verstandig om heel duidelijk je grenzen te stellen en daar niet over heen te gaan om maar de vrede in huis te kunnen bewaren. Dat is gewoon uitstellen van executie.

Dat doe je dan net zolang totdat je jezelf bent kwijtgeraakt, helemaal opgebrand bent, het niet meer aankunt, je grens trekt en de bom alsnog ontploft.

Om het dan alsnog los te moeten laten. Dan ben je niet alleen de persoon met borderline kwijt maar ook jezelf, dan wordt het heel moeilijk en breekt een hele lastige periode aan voor jezelf. Vele malen lastiger als wanneer je duidelijk je grenzen hebt gesteld om jezelf te beschermen.

Dus loslaten van een borderliner is het loslaten van het idee jezelf te moeten wegcijferen.

Er zijn natuurlijk nogal wat gradaties in borderline en er zijn zovelen die hier prima mee om kunnen gaan en ook openstaan voor die lijnen en hulp. In grote lijnen zijn er enorme pieken en dalen in hun perspectief op jou, de wereld, werk, zichzelf, relaties, etc. Het leven is vaak heel dramatisch en zwart wit in hun ogen.

Ik had zelf altijd het gevoel dat ze het zo niet bedoelde. Het zijn goede personen zoals jij en ik, dus je gaat maar door, je probeert het maar weer. Maar dat wil niet zeggen dat ze het dan niet doen.  Je kunt wel oogkleppen ophebben maar er komt toch een dag dat je jezelf zo niet meer voor de gek kunt houden. De borderliner moet er mee leven maar jij ook. En aangezien jij het niet beleeft zoals zij dat doen strookt het niet met jouw kijk op de wereld.

Als dat te ver gaat  – gaan ze over de grens van degene die het “te” vindt en dat ben jij. Tegen elke duidelijke lijn wordt aangeschopt. Als jij die grens dan weer naar achteren verlegt dan wordt er nog steeds geschopt maar denk je het even niet te voelen en lijkt de rust weer teruggekeerd, maar dat is het niet.

Je houdt jezelf voor de gek. Want die heftige schommelingen in emoties komen er toch weer uit. Je ziet het vaak aankomen en zij voelen dat ook en zien dat ook in je ogen.

Dan gaat de bom af in hun hoofd en vallen ze nog al eens terug in excessief gebruik van bijvoorbeeld drugs, drank, seks en/of zelfbeschadiging waarna dat enorme schuldgevoel weer boven komt drijven.

Loslaten van een borderliner is een moeilijke want je wilt ze graag helpen.

Je kunt het alleen niet voor ze doen. Ze hebben duidelijke lijnen nodig maar nemen het vaak niet van je aan als ze het moeilijk hebben.

Je ziet ze vaak worstelen met zichzelf. Momenten dat het humeur van bijna verafgoding in een fractie van een seconde omslaat in bijna haat. Het ene moment ben je hun allerbeste vriend(in) het ander moment hun grootste vijand. Ze kunnen ook geweldig toneelspelen en precies zeggen wat jij denkt te willen horen. Ze houden dit vol totdat ze de controle verliezen.

Jij kunt dat niet veranderen. Je kunt ze wel laten zijn, door ze los te laten. Je neemt afstand en bent niet meer emotioneel betrokken waardoor je gewoon ziet.

Loslaten van een borderliner is het loslaten van datgene waar je hen, maar ook jezelf, voor wilt behoeden.

En dat mag, maar mag jij het ook loslaten van jezelf? Dat is de allergrootste vraag. Loslaten van een borderliner is hoever een borderliner mag gaan voor jij zegt genoeg is genoeg, dit is mijn grens.

Daar valt heel moeilijk mee te leven. Bedenkt wel dat het voor hun ook heel moeilijk is om met zichzelf te leven.

Bij borderliners is het verstandig om heel duidelijk je grenzen te stellen en daar niet over heen te gaan om maar de vrede in huis te kunnen bewaren. Dat is gewoon uitstellen van executie.

Dat doe je dan net zolang totdat je jezelf bent kwijtgeraakt, helemaal opgebrand bent, het niet meer aankunt, je grens trekt en de bom alsnog ontploft.

Om het dan alsnog los te moeten laten. Dan ben je niet alleen de persoon met borderline kwijt maar ook jezelf, dan wordt het heel moeilijk en breekt een hele lastige periode aan voor jezelf. Vele malen lastiger als wanneer je duidelijk je grenzen hebt gesteld om jezelf te beschermen.

Dus loslaten van een borderliner is het loslaten van het idee jezelf te moeten wegcijferen.

Er zijn natuurlijk nogal wat gradaties in borderline en er zijn zovelen die hier prima mee om kunnen gaan en ook openstaan voor die lijnen en hulp. In grote lijnen zijn er enorme pieken en dalen in hun perspectief op jou, de wereld, werk, zichzelf, relaties, etc. Het leven is vaak heel dramatisch en zwart wit in hun ogen.

Ik had zelf altijd het gevoel dat ze het zo niet bedoelde. Het zijn goede personen zoals jij en ik, dus je gaat maar door, je probeert het maar weer. Maar dat wil niet zeggen dat ze het dan niet doen.  Je kunt wel oogkleppen ophebben maar er komt toch een dag dat je jezelf zo niet meer voor de gek kunt houden. De borderliner moet er mee leven maar jij ook. En aangezien jij het niet beleeft zoals zij dat doen strookt het niet met jouw kijk op de wereld.

Als dat te ver gaat  – gaan ze over de grens van degene die het “te” vindt en dat ben jij. Tegen elke duidelijke lijn wordt aangeschopt. Als jij die grens dan weer naar achteren verlegt dan wordt er nog steeds geschopt maar denk je het even niet te voelen en lijkt de rust weer teruggekeerd, maar dat is het niet.

Je houdt jezelf voor de gek. Want die heftige schommelingen in emoties komen er toch weer uit. Je ziet het vaak aankomen en zij voelen dat ook en zien dat ook in je ogen.

Dan gaat de bom af in hun hoofd en vallen ze nog al eens terug in excessief gebruik van bijvoorbeeld drugs, drank, seks en/of zelfbeschadiging waarna dat enorme schuldgevoel weer boven komt drijven.

Loslaten van een borderliner is een moeilijke want je wilt ze graag helpen.

Je kunt het alleen niet voor ze doen. Ze hebben duidelijke lijnen nodig maar nemen het vaak niet van je aan als ze het moeilijk hebben.

Je ziet ze vaak worstelen met zichzelf. Momenten dat het humeur van bijna verafgoding in een fractie van een seconde omslaat in bijna haat. Het ene moment ben je hun allerbeste vriend(in) het ander moment hun grootste vijand. Ze kunnen ook geweldig toneelspelen en precies zeggen wat jij denkt te willen horen. Ze houden dit vol totdat ze de controle verliezen.

Jij kunt dat niet veranderen. Je kunt ze wel laten zijn, door ze los te laten. Je neemt afstand en bent niet meer emotioneel betrokken waardoor je gewoon ziet.

Loslaten van een borderliner is het loslaten van datgene waar je hen, maar ook jezelf, voor wilt behoeden.

En dat mag, maar mag jij het ook loslaten van jezelf? Dat is de allergrootste vraag. Loslaten van een borderliner is hoever een borderliner mag gaan voor jij zegt genoeg is genoeg, dit is mijn grens.

    Comment Section

    18 reacties op “Loslaten van een borderliner


    Door Engelbertus op 22 december 2017

    Dank je Bjorn. Mijn verhuizing is inmiddels een feit. Na nog wat moeizame pogingen om een “zakelijk” of “vriendschappelijk” contact met haar (zie vorige reactie van mij) is wat mij betreft de kogel door de kerk. Duidelijke chantage pogingen, die in elk geval als zodanig interpreteerde/herkende, bij het ophalen en terugbrengen van ons hondje hebben mij nu definitef doen besluiten om alle contact te verbreken. Ik heb contact gezocht met de stichting .. voor wie haar begeleidster werkt. Een collega van haar bood aan om bij me langs te komen. Hij is geweest en ik kon mijn verhaal kwijt. Hij was verbaasd dat ik het zolang heb volgehouden. Hij heeft contact gehad met haar begeleidster en die wil, om begrijpelijke redenen, niet rechtstreeks contact met mij zonder toestemming van cliënte. Die heeft daar dus inderdaad niet in toegestemd. Gelukkig maar, dat vind ik niet erg. De man die bij me was heeft mijn verhaal dat ik op schrift heb gezet naar de begeleidster met toelichting doorgestuurd. Ik hoop dat ze er wat mee kan om .. darrmee op een positieve manier mee te kunnen helpen. Niet om het weer goed te maken met me. Alsjeblieft niet. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik me ergens toch nog wel een beetje “schuldig” of “verantwoordelijk” voor haar voel. Ik denk dat na mijn verhaal de ogen van de begeleidster van .. opengaan. Ik geloof er namelijk niets van dat ze mijn kant (en van ander exen) het verhaal kent. Moois weer spelen kan ze namelijk heel erg goed weet ik. Mijn conclusie naar de begeleidster toe was uiteindelijk dat .. een spoor van emotionele verwoesting achterlaat bij iedereen die dicht bij haar is/was. Nu zijn er niet veel meer, eigenlijk niemand… Wellicht dat ze het geluk – en zichzelf – ooit nog eens terugvind. En mijn hondje? Ach ik weet dat het beestje het bij haar ongelofelijk goed heeft. Ik zou een egoïst zijn als ik ‘m van haar af zou nemen. Bij mij gaatie dood van verdriet en zij ook. Het is goed zo. Ik ga een nieuwe periode in…… nu nog “even resetten”. Maar dat valt tot nu toe niet mee. Er is ruimte die ik weer moet zien te vullen, in de wetenschap dat ik niet meer op m’n tenen hoef te lopen. Voor alle andere lezers en zoekers kan ik adviseren: Kies voor jezelf. Vind jezelf terug. Sterkte !!


    Door Radeloosje op 28 oktober 2017

    Loslaten tsja hoe ga ik dat doen… ik zit er midden in… al bijna 15 jaar cijfer ik mezelf weg. Word ik te pas en te onpas uitgescholden, vernedert, aangvlogen en zelfs naar mijn keel gevlogen, kortom hij tirraniseert mij al 15 jaar. En toch kom ik maar niet los van. Inderdaad het ene moment ben je alles, het andere moment stuk vuil. Het is zo lastig omdat hij continue tegen mij roept wanneer hij iets heeft gerepareert of wat dan ook dat hij dat allemaal alleen maar voor mij doet. Dan denk ik ben ik dan zo ondankbaar? Nee ik ben niet ondankbaar maar hij weet het allemaal wanneer hij weer eens zo’n bui heeft altijd op mij te betitelen en je zou bijna zeggen slim te spelen. Wanneer ik mijn grens trek gaat hij als eenbezetene tekeer, gooit met meubelen en uit angst durf ik niet bij hem weg te faan. Hij dreigt ook steeds dat hij me toch in de gaten zal gaan houden en ik maar goed op mijn hoede moet zijn. Steeds wanneer hij het weer zwart wit ziet wanneer ik aan geef het niet met hem eens te zijn gooit hij zijn trucendoos open en ramt op de deuren en vernield steeds mijn hele toko. Wat moet ik hier toch mee. Ik heb geen sociaal leven meer en denk dat dit ook een reden is er in te blijven hangen angst angst angst. Ook pakt hij meteen naar alcohol wanneer het niet gaat zoals hij wil en behandelt mij als nog minder dan een hoop str.nt. Ik verdien respect, maar dat is heel ver te zoeken. Wij leven al 3 jaar als broer en zus want iemand die al 3 x een zelfmoordpoging heeft gedaan daarmee wil ik geen relatie althans niet op DIE wijze. Ik wil zo graag loskomen van hem maar geef me handvaten aub want alleen lukt het me niet. Groetjes radeloosje.


    Door Engelbertus op 30 oktober 2017

    Ik heb een knoop doorgehakt. Voordat ik écht ga hakken… 4 jaar geleden werd ik hopeloos verliefd op haar. Na een paar dates dacht ik een jaar na mijn scheiding de ware gevonden te hebben. Zelfde interesses, goede gesprekken en een fantastisch liefdesleven. Ik leefde weer helemaal op. Ook mijn naasten inclusief mijn kinderen waren gek van haar. Ik wilde toch al uit het dorp waar ik woonde weg en ging naar de stad waar ik vroeger ook een tijd gewoond heb en waar zij ook woont. Snel een appartement gevonden en, wonder boven wonder, 5 deuren verder een appartement voor haar geregeld. Ze woonde op kamers bij een niet (dacht ik toen) zo leuke huisbaas. (Achteraf bezien een prima kerel, maar dat terzijde.) Ik heb eigenhandig het appartement voor haar gerenoveerd en woonklaar gemaakt. Alle klussen gedaan en heeeeel veel praktische zaken voor haar gedaan en doe ik, inderdaad, nog steeds. Ik kan nog lang doorgaan maar ik weet niet meer wat ik goed doe. Nu gaat ze me kwijtraken omdat ik 30 km verderop ga wonen. Samen hebben we een schat van een hondje. Als ik werk istie bij haar, als ik vrij ben bij ons samen. Ik heb haar voorgesteld om hem tijdens mijn werkdagen bij haar te laten, en als ik vrij ben wanneer zij dat wil en haar handen vrij wil hebben bij mij te nemen. Foutfoutfout. De escalaties nemen alleen maar toe. Is dat omdat ze misschien toch nog van me houdt? Of ben ik de zoveelste **** die haar verlaat? Ik denk dat ik een goede keus heb gemaakt. Broers en zus steunen me daarin. Maar het doet zo’n zeer… Mijn tranen zijn voorlopig nog niet op. En Het hondje? Ik vind wel een plek voor ‘m of hij blijft, hopelijk bij mij als ik een goede oppas vind voor als het nodig is. Mag ik voor mezelf kiezen? Ik wil nog verder leven….. (56) of ben ik inderdaad de egoïst die zij zegt dat ik ben.


    Door Bjorn Brands op 2 november 2017

    Nope, het is oke om voor jezelf kiezen. Dit heeft niets met egoïsme te maken. Fijn dat je broers en zus je daarin steunen. Die hebben waarschijnlijk dicht op de situatie gestaan en kunnen je bevestiging geven in een tijd waarin je toch twijfelt. Grappig en heel herkenbaar voor velen wat je schrijft “een niet (dacht ik toen) zo leuke huisbaas. (Achteraf bezien een prima kerel, maar dat terzijde.)” De escalaties namen misschien toe omdat je voor jezelf kiest en zij nu niet op de eerste plaats komt.


    Door Bjorn Brands op 2 november 2017

    Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit heel herkenbaar is. Een keer knapt het bij jou. Een borderliner weet precies waar je zwakke plekken zitten en zal deze keer op keer op keer gebruiken. Jij kunt hem niet veranderen, dat hoop je wel. 15 jaar is verdomd lang. Kies voor jezelf. Dit heeft niets met ‘houden van’ te maken. Je weet dat het abnormaal is maar voor jou zijn deze situaties dagelijkse kost. Je weet waarschijnlijk ’s morgens al als je in zijn ogen kijkt wat voor dag het gaat worden. Inderdaad angst angst angst. Waarvoor? Misschien schuldgevoel dat als je bij hem weg zou gaan hij doet wat hij zegt dat hij gaat doen? Angst dat je niet van hem af komt? Of angst wat te doen en dat je er alleen voor te staan? Gun je eigen geluk. Niemand kan voor jou beslissen, dat moet je zelf doen. Ik kan niet zeggen wat er gebeurt als je blijft of als je gaat. Jij bent niet verantwoordelijk voor de daden van een ander. Jij bent wel verantwoordelijk voor jezelf, hoe jij jezelf voelt, hoe jij staat in het leven en hoe mooi jouw licht als individu schijnt. Laat je zelf weer schijnen. Tot nu toe ben je bij hem gebleven, dat is voor jou bewust en onbewust de weg van de minste weerstand, hoe gek dat ook klinkt. Misschien is die dag van de minste weerstand aangebroken of komt deze nog en kies je gewoon echt voor jezelf, voor je eigen geluk. Jij weet van binnen wat te doen. Wat je ook doet, doe wat het beste is voor jou. Weet dat je er nooit alleen voor staat. Blijf zoveel mogelijk dagelijks voor de voet weg loslaten, dan ga je ook steeds beter zien wat te doen.


    Door Jannie op 15 november 2017

    Hoi hoi. Misschien ben ik te laat met reageren maar als je wilt mag je contact met mij op nemen. Liefs Jannie


    Door Liesbeth op 1 juni 2017

    onze dochter van inmiddels 34 jaar oud, veroorzaakte als kind al vele strubbelingen. Had vaak ruzie met vriendinnen en in de werkkring. met 24 jaar ging zij uit huis en dat was voor ons een soort van opluchting. zij redde zich prima in haar huisje enhad het naar haar zin. wij gingen vaak op bezoek en de relatie werd beter. tot zij haar huidige partner ontmoette en zij zich steeds meer van ons afkeerde. uiteindelijk na enkele jaren kwam er een probleem in hun relatie.maar kozen ze ervoor toch samen verder te gaan. opeens waren wij degenen waar het allemaal door gekomen was, zij had niet genoeg liefde van ons gehad, te weinig aandacht, kortom, wat zij zelf had veroorzaakt lag nu opeens aan haar ouders en broer. nu, na 4 jaar en 2 pogingen om het met haar opnieuw te proberen ,wat uiteindelijk mislukte, zijn wij er klaar mee. wat we allemaal niet naar ons hoofd geslingerd hebben gekregen en het feit dat zij ons bij haar vrienden in een kwaad daglicht heeft gezet, heeft ons doen besluiten het contact met haar te verbreken. 4 jaar verdriet hebben en steeds de boosdoener te worden genoemd , wij kunnen hier niet meer mee leven. het sloopt ons en haar broertje. dat is het niet waard want ons leven gaat verder. zeker nu wij al wat op leeftijd zijn .


    Door Anne op 27 november 2017

    Heel erg herkenbaar helaas…ookal doe je nog ao je best, zelfreflectie is niet het sterkste punt. Alles komt altijd door een ander. Ook ik heb er genoeg van om op eieren te lopen en me voor rotte vis uit te laten maken. Dan maar niet….


    Door Annelies op 26 maart 2017

    Ireen hoe herkenbaar..ook ik zit er nu midden in..na 7 jaar de relatie verbroken..de eerste 4 jaren waren geweldig..gelukkig veel steun van familie en vriendinnen…ik hoop dat wij het gaan redden “leren leven zonder zorgen” want die heb ik niet..die heeft mijn borderliner mee gebracht..voor jullie allemaal heel veel sterkte met loslaten…


    Door John op 24 november 2017

    Wow, wat een klapper Annelies ( weer) “leren leven zonder zorgen”


    Door Freek op 26 maart 2017

    Amen ! Ireen. Zooooo herkenbaar. Ik DURF niet los te laten, bang voor de consequenties denk ik ? Met een onrustig gevoel naar bed gaan… belt ze weer? Komt ze weer? Als ik niet opendoe volgt er een scene op de gang. Als ik wel opendoe volgt er een scene in huis… En de volgende ochtend weer vrolijk of er niets gebeurd is. Nog nooit een “sorry” gehoord. Nog nooit een dankjewel voor alles wat ik voor haar heb gedaan en nog doe. Van een complete appartement renovatie tot boodschappen, computerhulp, strijken d’r fiets maken en noem het maar op. Wel gechanteerd worden met mijn / ons hondje dat bij haar is als ik werk en tegenwoordig ook bij haar is als ik niet werk. Ik moet lossen, maar dan ?? Nu is ze nog mijn buurvrouw. Hen aangekondigd dat ik beter kan verhuizen. Eigenlijk ben ik gek als ik dat doe. Heb een prachtig appartement. HOe moet het nu met me? Ik ben in een sociaal isolement graakt door haar toedoen…. Toch maar voor mezelf (en m’n kinderen en vrienden) kiezen?


    Door Ireen op 5 maart 2017

    Wat een fijn stukje. Heb recent een vriend met borderline losgelaten en t is lastig. Ik realiseer me nu pas hoe erg ik gezorgd heb voor deze man. Toen t respectloze gedrag de spuigaten uit begon te lopen heb ik de knoop doorgehakt. Pijnlijk omdat de band sterk was. Vaak te sterk, een niet gezonde dynamiek. Ik ben ontsnapt. Heb niet toegegeven toen meneer onderweg naar het crisiscentrum mij nog even fijntjes liet weten dat mijn steun een farce was geweest. Dit omdat ik de telefoon niet opnam terwijl hij in een diepe crisis zat en zelfs 113 heeft gebeld. Ik ben sterk geweest en hem sterkte gewenst. Oh wat moeilijk weer niet in te springen. Ik ben trots. Het koord is door na 3 jaar ruzies over grenzen. Toch mis ik het contact…is dat herkenbaar? Wat is dat toch? Misschien toch de tomeloze aandacht die ik kreeg als meneer weer lekker in z’n vel zat? De onvoorspelbaarheid is nu weg…..ik kan weer ademen en me niet schuldig voelen dat ik voor mezelf zorg en hij dat niet accepteert.


    Door twijfeltje op 8 september 2017

    hallo allemaal,
    ik heb ook een aantal weken van mijn leven gegeven om mijn borderline buurman te helpen.
    als hij iets wou doen, dan betaalde ik dat voor hem. omdat hij zelf op invaliditeitsuitkering zat.
    ik kocht hem dingen die hij graag had, at, noem maar op.
    ik ging met hem naar verschillende plaatsen en ik voelde me goed bij hem.
    we hebben zelfs een aantal keren gekust.
    hij had gevoelens voor iemand anders, dus ging ik opzij zodat hij zijn zinnen op haar kon zetten.
    maar hij begon steeds meer afstand te nemen van me.
    hij zei dat ik te druk was, dat ik te veel smste, of te weinig smste.
    dat ik te zwart-wit dacht.
    dat ik kinderachtig was.
    dat ik zijn grenzen moest respecteren en zo gaf hij me een hele waslijst van afspraken waar ik me moest aan houden.
    nu hoor of zie ik hem niet meer. hij heeft me ook reeds geblokt op fb. dat kwetst me eigenlijk wel. je doet er alles voor en dan word je zo behandeld. 🙁
    ik ga zelf ook niet aan zijn deur gaan kloppen, aangezien hij dit niet wilt.
    loslaten is moeilijk, in de zin dat ik niet weet wat ik verkeerd heb gedaan. omdat ik te druk ben? is dat een reden om me zomaar te laten vallen.
    ik probeer me bezig te houden met andere zaken, maar toch blijft dit in mijn hoofd spoken. kan iemand me hiermee verder helpen aub?


    Door Dennis K op 22 december 2016

    Loslaten, daar is enorm veel liefde voor nodig, maar naast liefde ook heel veel moed.

    Loslaten betekent niet dat het mij niets meer uitmaakt, Integendeel, het betekent dat ik het niet voor jouw kan oplossen lieverd. Samen hadden we een moeilijke weg in kunnen slaan, dichter naar elkaar kunnen groeien en onze oude pijn kunnen gaan loslaten. Ik mis je. Maar besef ook dat jij nog niet toe bent om los te laten.

    Loslaten is niet langer problemen ontkennen, maar accepteren, wat me heel erg moeilijk valt en ik weet dat je er ook ooit hetzelfde over gaat denken. Na acceptatie kan je problemen loslaten en gaan denken in oplossingen.

    Loslaten is niet zorgen voor de ander, maar geven om, je zult ook in een relatie, voor jezelf moeten zorgen, maar vooral om jezelf kunnen geven.

    Loslaten betekent niet dat ik de makkelijkste weg wil belopen. Kanjer, Het is dat ik besef dat ik de ander ruimte moet geven, Om te kunnen nadenken en jij en ik ons pad kunnen bewandelen, gezien we het niet eens kunnen worden over samen hulp zoeken.

    Loslaten is ook, accepteren dat de ander geen hulp wilt aanvaarden of er niet aan toe is en de ander niet verder willen te beschadigen of meer pijn te doen.

    Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen en verslaving of problemen nog langer gedogen die problemen verdringen en woede, tirades en een enorme dosis aan negativiteit aanwakkeren. Het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te gaan zien.

    Loslaten het doet me pijn, Om jouw te moeten loslaten, Het zal zo moeten zijn, maar ik wens je het beste, het toont liefde, Ik hou van je en ben er kapot van, maar ik moet je loslaten.

    Loslaten, ik moet me machteloosheid toegeven om mijn prinses los te laten, Hetgeen betekent dat ik het resultaat niet meer in handen heb, maar had ik het wel in handen?, dat idee moet ik loslaten, ik kan jouw problemen niet voor je loslaten.

    Suus ga net als ik loslaten, ga het gebruik van wiet loslaten. Ga jezelf loslaten van negatieve energie, ga je loslaten, zover je kunt, van je heftige verleden of ga het gevoel van onmacht loslaten en ga van jezelf houden.

    Kanjer, ik hou van je, dat zal nog heel lang zo blijven, maar ik kan niet anders dan loslaten want uit onmacht schreeuwen dat ik het uit maak, is pijnlijk, beschadigd en dat verdien je niet. Dat moet ik gaan loslaten.

    Ga je veilige cocon loslaten, fladder mooie vlinder in wording, je kunt het, fladderen wordt vanzelf vliegen, het gaat je goed mooi rupsje en durf een vlinder te worden. Je verdient het je bent het waard.

    Een heel, heel, erg verdrietig persoon, maar voor nu is contact hebben ook even loslaten. Maar loslaten is niet, niet meer aan je denken.

    Loslaten is bij zinnen komen, inzien wat er is gebeurt en verder gaan. Suus ga loslaten, bel met Moris of Esther van readyforchange maak een afspraak en kom naar huis. Ik kan niet meer vechten tegen het boze meisje omdar als ze haar wiet niet geeft gehad boos is op heel de wereld en als ze stoned is we totaal naast elkaar leven. Suus kom naar huis en ga van het lieve meisje houden.

    lieverd, mocht je over een tijdje contact willen, Denk dan niet dat ik dat losgelaten heb je mag me altijd appen, bellen of een bakkie komen doen. Schaam je niet voor wat er is gebeurt, Ik heb bagage, jij hrbt bagage daar hadden we aan kunnen werken, maar dan moet het gedrag voortkomend uit verslaving weg zijn. Je hebt veel lief en leed samen met mij gedeeld. De mooie momenten zal ik nooit vergeten noch loslaten. Maar het verslaafde meisje moest ik loslaten. Ik ging er zelf aan kapot, ging meedoen om het niet meer te willen zien en dat moet ik nu gaan loslaten.

    Ik kon niet anders meer dan loslaten, Ik zou homo zijn, ik zou snuiven op de wc, ik zou me rukken op de wc, ik zou dit ik zou dat, constant vechten tegen aannames, haar emoties die over de top waren. Mijn wensen bestonden niet. overal was wel een reden voor, maar nooit werd er gekeken naar de oorzaak. Haar wietgebruik. het was bij de beesten af achteraf.


    Door Bjorn Brands op 20 januari 2017

    Hoi Dennis, in je eerste zin zeg je het volgende ‘Loslaten, daar is enorm veel liefde voor nodig, maar naast liefde ook heel veel moed.’ Als ik zo jouw reactie lees voel ik enorm die liefde en moed in jou. Sterkte


    Door Dave op 16 december 2016

    Een heel herkenbaar stuk, knap en helder geschreven. Het vinden van balans tussen gevoel en verstand is dan ook de grootste uitdaging. Goed om gelezen te hebben.


    Door Bjorn Brands op 20 januari 2017

    Dankjewel Dave, dat is inderdaad een hele grote uitdaging. Logica is één, maar voordat je zover bent om die logica te willen toepassen je ondertussen al vaak vele malen over je eigen grens heen gegaan. Dat is vaak het moeilijkste.


    Door johnnie op 18 februari 2017

    Hier ook een slachtoffer…… Het vinden van balans tussen gevoel en verstand…….Dat is het belangrijkste..de rest is voor elk individue anders

    Plaats een reactie


    *